|
|
| |
IMANOL
LARZABAL |
| |
| Imanol
Larzabal hil da. Azkenaldian osasun arazo bat baino
gehiago jasan eta Orihuelan azkenik zendu da. 2000
urtean Euskadi utzi eta bere bizitza profesionala
lurralde abegikorragotan berrantolatzeko erabakia
hartu zuen. Behin-behingotzat zuen gogoz kontrako
desturrurako bideak eragin bat baino gehiago izan
zuen: ETAren mehatsuak, ondorioz , hain koldar gertatu
den euskal kulturagintzaren boikota eta ohizko den
euskal instituzioen axolagabekeria, besteak beste.
Mehatsu eta boikot hori, frankismoaren aurkako militantzi
luze bat eta gero gauzatu ziren. Lehenik ETAn, ondoren,
Frantziako atzerritik Komunisten Batasunan; edo eta
bere abestien bidez konstituzionaltasuna sustatuz
eginiko ekitaldietan. Mehatsuak, euskal kulturagintza
eta euskal musikaren alde urte mordo bat jardun ondoren
iritsi ziren gainera. Imanol Larzabalek , ETAk terrorismoa
alboratu nahi izateagatik erahil zuen Yoyesen omenaldian
izan zuen partaidetza kementsuaren ondorioz, jasan
behar izan zituen lehen aldiz mehatsu horiek. Ordungoak
dira erasoak, diana batez bere aurkako pintadak, arbitrarioki
bertan behera geratzen ziren kontzertuak, jailadi
eta bestelako ekitaldietatik kanporatzea, gonbidapenak
desagertzea, berehalako ahantziak, ostrazismoa eta
derrigorrezko desterrurako bidaia. Egoera hori jasan
ezina gertatzen zelako aldegin beharrean gertatu zen
Imanol. Bere lagunik onenak ere mehatsatuak edo jazartuak
zirelako. Laguntza eskeintzeko baino mehatsatzeko
edo maiseatzeko luzatzen zitzaizkionak gehiago zirelako.
“Benetako euskaldun” zerrendatik kanporatu
ondoren, bakardade eta ahazturara jaurtia gertatu
zelako. Halere ez dugu inoiz ahaztuko. Ahaztu eta
ordeztu ezineko bere ahotsa gogoan gordeko dugu betirako.
Lurra xamurra gertatuko zaizulakoan, adio. |
|
| Imanol
Larzabal ha muerto. En los últimos meses sufrió
diversos problemas de salud que, finalmente, han acabado
con su vida en Orihuela. El año 2000 decidió
marcharse de Euskadi para rehacer su vida profesional
por pagos más hospitalarios. Su destierro involuntario,
nunca definitivo, obedeció a varios motivos:
las amenazas de ETA, el correspondiente boicot del mundillo
cultural vasco, de increíble cobardía,
y la tradicional indiferencia hostil de las instituciones
vascas. Las amenazas y el boicot llegaron tras muchos
años de militancia política contra el
franquismo, primero en ETA y luego, ya en el exilio
francés, en Unificación Comunista; posteriormente
apoyó con sus canciones numerosos actos constitucionalistas.
Las amenazas llegaron también tras muchos años
de apoyo incondicional y entusiasta a la cultura y la
música en euskera. Comenzaron cuando Imanol Larzabal
participó con toda su fuerza y entusiasmo en
el homenaje a Yoyes, asesinada por ETA por pretender
abandonar el terrorismo. Comenzaron entonces las agresiones,
las pintadas con su nombre en la diana, la suspensión
arbitraria de conciertos, la desaparición de
festivales y eventos, el cese de cualquier invitación,
el decreto de olvido, el ostracismo y la marcha al destierro
forzoso. Imanol tuvo que marcharse porque así
no se puede vivir. Porque sus mejores amigos también
estaban amenazados o eran perseguidos. Porque eran más
los que le recordaban para amenazarle o difamarle que
para ofrecerle ayuda. Porque su nombre fue tachado de
la lista de los “buenos vascos” para ser
arrojado al olvido y la soledad. Pero nosotros nunca
le olvidaremos. Siempre guardaremos en el recuerdo su
voz insustituible e inolvidable. Que la tierra te sea
leve. |
|
| |
|
| |
Funeral
Lunes,
28 de junio, en la parroquia del barrio del Antiguo (calle
Matía) a las 19,30 h. |
| |
|
|
Escribe
aquí tus
CONDOLENCIAS
>>>
|
|
|